Taka

Minsan nagtataka ko

Kung anong klaseng paggalaw ang ginawa ng uniberso

Para magkatagpo tayo sa mundong ‘to.

Tinulak ba nya ko sayo

O hinila ka ba nya palapit sakin?

Binilisan ba nya ang pag-ikot para sabay tayong

mahilo at magtapo sa gitna

O binagalan nya hanggang sa ang mga paa na mismo natin

ang nagdala satin sa isa’t-isa?

 

Minsan nagtataka ko

Kung anu-anong magagandang bagay ba ang nagawa ko

para biyayaan ako ng kagaya mo.

Sobra ba kong naging mabait?

Dahil ba hindi ako nagtatanim ng galit?

O baka naman dahil sa araw-araw kong pagdadasal bago pumikit?

Kasi alam mo, dati palang talaga ito na yung hinihiling ko ng paulit-ulit.

Kaya rin siguro binigay ka para matigil na ko sa pangungulit.

 

Minsan nagtataka ko

Kung paanong ikaw pa sa lahat ng nandito sa mundo.

Anong meron sayo?

Anong ipinagkaiba mo?

Minsan nga nagdududa na ko.

 

Hanggang sa matuklasan ko ang mga bagay tungkol sayo.

Hanggang sa maramdaman ko kung gaano ka katotoo.

Hanggang sa matutunan kong intindihin

ang bawat bulong at sigaw ng puso mo.

Kung paanong kaya mong tuparin ang lahat ng mga pangako.

Kasi nga sabi mo, ang pangako dapat tinototoo.

At higit sa lahat, hindi mo kayang biguin ako.

 

Minsan nagtataka ko

Kung bakit nga ba ako?

Bakit nga ba tayo?

Pero titigilan ko na ang pangunguwestyon

Basta ang alam ko maswerte ako.

Maswerte ako.

Dahil sayo.

Pitong Rason Kung Bakit Hindi Dapat Ako Mahulog Sayo

Pitong rason kung bakit hindi dapat ako mahulog sayo.

Una, masyado kang masakit sa mata.

Sa tuwing makikita kita para bang may sariling buhay ang mga mata ko na sunod nang sunod sayo

at wala kong magawa para pigilan to

Kaya oo, masakit ka sa mata at ayoko nito.

Pangalawa, para kang bata. Makulit. Mapang-asar. Matampuhin.

Ayoko sa kumplikado.

Yung hanggang ngayon may mga bagahe pang dala mula sa nakaraan at yon ang pangatlo.

Pang-apat, ayaw nila sayo—nilang mga kaibigan ko. Bakit?

Dahil panglima at pang-anim, yung mga katulad mo raw yung tipong hindi nagseseryoso.

Yung mga tulad mo raw yung halatang sa una lang magaling pero bigla nalang maglalaho

At pangpito, hindi dapat ako mahulog sayo dahil masasaktan lang ako.

At takot ako. Na masaktan.

Takot akong mahulog sa mga gaya mo pero wala akong magawa.

Dahil sa pitong rason na meron ako, walo ang meron ka para mahalin ko.

‘Yang mga mata mo na para bang palaging nakikipag-usap sa mga mata ko

kaya naman walang tigil ang sunod nito sayo

Pangalawa, ‘yang mga biro mo na kahit na minsan kinaiinisan ko

ay sya rin namang dahilan ng mga ngiti at tawa ko.

Pangatlo, hindi mo man alam pero napapalabas mo yung totoong ako.

‘Yang ugaling meron ka na kinaaayawan nila

Na akala ng iba ang babaw lang pero hindi naman talaga

‘Yang ugaling meron ka na sakin mo lang totoong ipinapakita, yan.

‘Yan ang pang-apat at panglima.

Pang-anim, seryoso ka. Seryoso ka sa maraming bagay.

Siguro nga ako lang ang nakakakita pero sigurado ako na hindi lahat ng bagay ay laro lang para sayo.

Pangpito, ang tapang mo. Dahil kaya mong sabihin lahat ng nararamdaman mo, hindi gaya ko.

Kaya mong pumusta kahit wala namang kasiguraduhan ang pagkapanalo mo.

Pangwalo at ang pinakagusto ko, ikaw ka.

Wala kang ibang ginagawa kundi ang maging ikaw lang

Kaya paano ako hindi mahuhulog sayo?

Kapag Handa Na

Noong sinabi mo saking mahal mo ko, hindi ako nakasagot.
Hindi dahil sa ayaw ko sayo o kung ano pa man
Kundi dahil hindi ko alam kung dapat na ba.
Nagulat ako.
Hindi ko kasi alam na sasabihin mo yon.
Hindi ko nakitang darating to.
Nakakainis kasi hindi ko nabasa kung anong nasa isip mo
gaya ng madalas na ginagawa ko.

Sinabi ko sayong hindi pa ko handa.
Natatakot ako, ayaw ko pa.
Pero nakakatuwa lang dahil kahit ang gulo
at ang labo-labo ng isip ko, naintindihan mo.
Hindi ka nagalit. Hindi ka lumayo bagkus nanatili ka
Kahit pa sinabi kong wag na.

Alam ko naman e. Alam ko naman na lahat may hangganan.
Lahat napapagod. Lahat nagsasawa.
Pwedeng ngayon nandyan ka pa,
Pwedeng bukas ayaw mo na.
Pero kapag dumating yung oras na handa na ko at nandyan ka pa,
Pangako, titignan kita diretso sa mata
At sasabihin ko sayo ng buong pagmamahal na,
“Mahal, mahal din kita.”

Rosas

image

Hindi ako mahilig sa rosas.
Sinabi ko yan sayo unang beses palang na nagtangka kang bigyan ako.
Ewan ko ba pero simula nang nagkakilala tayo
Palagi mong pinipilit na bigyan ako nito kahit ayoko.
Kaya simula noon, natuto na kong tumanggap ng mga rosas galing sayo.
Nasanay na ko na sa tuwing matatapos ang isang araw,
may matatanggap ako mula sayo.
Rosas. Partikular na ang pulang mga rosas.

Hindi ko maintindihan kung bakit ang hilig mong bigyan ako nito.
Kasi kapag naman nagtatanong ako,
Palagi mo lang sinasabi na 
‘Simbolo yan ng pagmamahal ko sayo.’

Hindi ako mahilig sa rosas.
Pero sa tuwing maaalala ko
yung mga panahong nandyan ka pa
at binibigyan mo pa ko nito, napapangiti nalang ako.
Kasi ngayon iba na.
Inaamin kong hindi parin ako mahilig 
sa rosas pero bumibili ako.
At bibili, at bibili parin ako.
Araw-araw, buwan-buwan, taon-taon.
Lumipas man ang ilang dekada, bibili parin ako.

Bibili ako ng rosas kahit hindi ko gusto
Bibili ako ng pulang mga rosas
Dahil ito ang nagpapaalala sakin sayo.
Hindi ako mahilig dito pero pangako,
Ngayon ako naman.
Ako naman ang magbibigay sayo nito
Sa bawat pagpunta ko sa puntod mo.

Bitaw Na

Paano mo malalaman kung kailan tama na?
Yung tapos na, tigil na, awat na, sobra na. Paano nga ba?
Siguro kapag umaapaw na yung tubig sa timba, tama na
Kailangan nang patayin ang gripo para hindi na umapaw pa at masayang lang.
Siguro kapag umiingay na at unti-unti nang nauubos ang mga tao sa sinehan, tapos na
Tapos na ang palabas; tumayo ka na rin, umuwi ka na.
Siguro kapag nagkukwento ka tapos wala namang nakikinig, tigil na
Itigil mo na dahil wala naman silang pakialam, mukha ka lang tanga
At kapag umuulan, alam ko namang paborito mo ang ulan pero awat na.
Minsan kailangan mong sumilong at isalba ang sarili mo sa pagkakabasa kasi ayon ang dapat.
Ayon naman dapat kasi ayon ang tama.
Mas tama na minsan isipin mo naman ang kahihinatnan ng sarili mo
bago ka sumugal sa mga bagay na panandalian lang na makapagpapasaya sayo.
At wag mong iisiping humuhugot lang ako kaya sinasabi ko to sayo
kasi ang totoo?
Kapag pinili mong magpakabasa at manatili sa ulan, magkakasakit ka.
Kapag pinili mong manatili at magpakatanga
sa isang taong wala namang pakialam sayo, masasaktan ka.
Oo, alam ko naman kaakibat ng pagmamahal ang sakit
Pero hindi naman sinabing magbulag-bulagan ka at tanggapin mo nalang
ng tanggapin lahat ng sakit na ibabato nya dahil lang sa mahal mo sya.

Siguro dapat minsan matuto kang sumuko.
Kapag sa tingin mo nagawa mo na lahat ng dapat mong gawin
pero wala pa din, tigil na.
Kapag sa tingin mo naibigay mo na lahat ng pagmamahal na meron ka
pero ayaw pa din nya, awat na.
At kapag sa tingin mo wala nang patutunguhan, tapusin mo na.
Tapusin mo na dahil sobra na. Hindi na tama at mas lalong hindi na dapat.
Kasi kung tutuusin, ang pagmamahal ay hindi naman dapat nananakal.
Kapag sa tingin mo hindi na nakakabuti sainyo at lalong-lalo na sayo,
bitawan mo na dahil hindi naman lahat ng pagkapit ay may naidudulot na maganda.
Minsan sa sobrang pagkapit hindi mo na nakikita ang mga bagay
at tao na mas makapagpapasaya pa sana sayo.
Hindi mo na namamalayan na lahat sa paligid mo nagbago na, ikaw nalang ang naiwan.
At kung mamarapatin mo lang sanang buksan ang mundo mo sa iba,
Doon mo malalaman na ang pag-ibig pala ay hindi lang ikaw at sya
na nakakulong sa mundo nyong matagal nang nawalan ng buhay
Kundi ang pag-ibig pala ay pwedeng magkahiwalay na ikaw at sya
na masaya at malayang tinatahak ang bagong mundo
kasama ang mga bagong tao sa buhay ninyong pareho.

Ikaw ang Pangmatagalan ko

Sabi nila sa buhay daw ng isang tao, may mga darating na pangmatagalan at pangmadalian.
Meron daw sasaktan ka,
meron naman pasasayahin ka.
May mga taong aalalayan ka,
pero may mga tao rin namang pababayaan ka.

Palaging merong dalawang uri ng tao.
Yung nandyan lang pag may kailangan,
at yung palaging nandyan kahit di mo sya kailangan.
Yung dadamayan ka sa lahat ng emosyon,
at yung dadamayan ka sa pili lang– yung sa masaya lang.
Palaging dalawa at taliwas.
Yung nang-iiwan sa ere
at yung sasamahan kang mahulog. Yung itutulak ka pababa
at yung iaangat ka pataas.
Yung ihaharap ka sa tama
at yung ihaharap ka sa mali.
Yung natutuwa sa tagumpay mo,
at naiinggit sa tagumpay mo.
Sa lahat ng bagay na nabanggit ko
at hindi ko pa nababanggit,
Masaya kong sabihin na lahat ng positibo don, ikaw yon.

Ikaw yung nagpapasaya.
Ikaw yung umaalalay.
Ikaw yung palaging nandyan kahit hindi naman talaga kailangan–
kahit hindi naman ganoon kaimportante–
basta isang tawag lang nandyan ka na.
Ikaw kasi yung tipong dadamay hindi lang sa saya.
Dadamay ka sa lungkot, sakit, hirap
Yun nga lang, mang-aasar ka muna.
Pero… okay lang naman yun.
Ikaw naman kasi yung taong nakasanayan kong nang-aasar sakin.

At kung tatanungin ako kung ano ka sa pamagitan ng ere at lupa,
Walang pagdadalawang isip na sasabihin kong ikaw yung lupa.
Hindi dahil sa mababa ang tingin ko sayo o kung anuman,
Kundi dahil alam kong mas pipiliin mong samahan akong mahulog kaysa ang iwan ako sa ere.
Masyado akong tiwala sayo e.
Tiwala ako na ikaw yung isa sa mga taong kahit kailan hindi ako itutulak sa mali.
Ikaw yung kabilang sa iilan na totoong natutuwa sa bawat tagumpay ko.
At alam ko, oo, may mga tao sa buhay ko na panandalian lang
pero sigurado akong hindi ikaw yon.
Hindi ikaw yung taong “napadaan lang” at sa huli mang-iiwan dahil naniniwala ako
Na ikaw yung taong mananatili at sasamahan ako hanggang sa huli.
Dahil oo, ikaw ang pangmatagalan ko.

#ForJai

Ikaw, babae

Ikaw. Ikaw na palaging mag-isa
Mag-isang umaalis, mag-isang umuuwi
Madalas walang kasama
At mas madalas ka-date ang sarili
Kaibigan…
Pamilya…
Oo, ikaw na walang lovelife.
Ikaw na palagi nalang third wheel ang ganap.
Kung minsan fifth wheel pa pag double date pala sila.

Ikaw, na siguro nawalan na ng pag-asang umasa.
Yung sa sobrang tagal napagod na maghintay ng para sakanya.
Ikaw siguro yung tipong napakataas ng pamantayan,
Sa sobrang taas hindi na mapantayan.

At ikaw. Ikaw na kinulang ng kumpiyansa sa sarili.
Sobrang kinulang kung kaya’t minsan ay umaabot ka
sa puntong iniisip mo nang pangit ka kaya hanggang ngayon single ka
Bakit? Hindi ba pwedeng maganda ka tapos bulag lang sila?
Hindi ba pwedeng hindi ka lang nila ganoon kakilala
kaya hindi nila alam na may mas igaganda ka pa?
Maraming magaganda na single at tandaan mo,
Kahit kailan hindi ikinabawas ng ganda mo ang pagiging single mo.

Ikaw. Ikaw din. Ikaw na palaging masaya.
Ikaw na para bang walang problema at palaging nakangiti kahit pa sabihing nasasaktan na.
Ikaw siguro yung tipong madalas naloloko
Sa sobrang dalas, nadala na
Sa sobrang paulit-ulit, paulit-ulit nasanay na.
Sa sobrang paulit-ulit, paulit-ulit natakot na.
At sa sobrang paulit-ulit, paulit-ulit namanhid na
Oo, ikaw. Ikaw na kinukulit nila kung ba’t hanggang ngayon single pa.
Hindi naman masama kung ayaw mo lang…
Ayaw mo muna…
Ayaw mo pa…
O kahit pa ayaw mo na.
Wala naman kasing masama kung mahalin muna ang sarili.
Yung maging masaya kahit mag-isa.
Yung kiligin at makuntento muna sa storya ng iba.
Wala  naman kasi talagang masama kung hindi ka pa handa
Kaya ikaw, ikaw na nanonood sa’kin ngayon
Matatapos na ‘tong tulang to kaya’t makinig kang mabuti sa sasabihin ko.
Ngumiti ka at ipakita mo kung paanong ang ganda mo
ay nagniningning mula sa loob hanggang sa labas ng pagkatao mo.
Ngumiti ka at ipakita mong may halaga ka at hindi ka lang basta-basta
At panghuli, ngumiti ka na para bang hindi ka nag-iisa.