Her Remorse

I once imprisoned myself
In a cage of sadness.
I drowned myself with my own tears.
I embraced the feeling of
Loneliness’ chain around my neck.
I once lived a life of blue
I was a pool of mess
I didn’t know any other feelings
Except melancholy.

Until I was given a shot
To taste a dip of happiness.
It was nice.
It was a mixed feeling of
Being freed from the chain
that held me from a long time
And being rescued from drowning
in a sea of tears.
I wish I knew before that
There exist happiness just beside sadness.

Anchors are for Ships

“I was born to sail.”

That’s what I always say whenever she’s asking why are we doing this. She is my greatest companion. She’s with me wherever I go. She’s always there no matter how strong waves are and how cold ocean is. With her, I can just sail and sail not wanting more. I can go places, stay and wander if I want to but that was before I sent her away. I sent her away not knowing that she’s the most important part of me. I wish I have known earlier that without her I’d sink. Without her I’d be nothing but a ship slowly sinking deeper and deeper. Now here I am, beneath my beloved ocean, dysfunctional without my anchor.

Taka

Minsan nagtataka ko

Kung anong klaseng paggalaw ang ginawa ng uniberso

Para magkatagpo tayo sa mundong ‘to.

Tinulak ba nya ko sayo

O hinila ka ba nya palapit sakin?

Binilisan ba nya ang pag-ikot para sabay tayong

mahilo at magtapo sa gitna

O binagalan nya hanggang sa ang mga paa na mismo natin

ang nagdala satin sa isa’t-isa?

 

Minsan nagtataka ko

Kung anu-anong magagandang bagay ba ang nagawa ko

para biyayaan ako ng kagaya mo.

Sobra ba kong naging mabait?

Dahil ba hindi ako nagtatanim ng galit?

O baka naman dahil sa araw-araw kong pagdadasal bago pumikit?

Kasi alam mo, dati palang talaga ito na yung hinihiling ko ng paulit-ulit.

Kaya rin siguro binigay ka para matigil na ko sa pangungulit.

 

Minsan nagtataka ko

Kung paanong ikaw pa sa lahat ng nandito sa mundo.

Anong meron sayo?

Anong ipinagkaiba mo?

Minsan nga nagdududa na ko.

 

Hanggang sa matuklasan ko ang mga bagay tungkol sayo.

Hanggang sa maramdaman ko kung gaano ka katotoo.

Hanggang sa matutunan kong intindihin

ang bawat bulong at sigaw ng puso mo.

Kung paanong kaya mong tuparin ang lahat ng mga pangako.

Kasi nga sabi mo, ang pangako dapat tinototoo.

At higit sa lahat, hindi mo kayang biguin ako.

 

Minsan nagtataka ko

Kung bakit nga ba ako?

Bakit nga ba tayo?

Pero titigilan ko na ang pangunguwestyon

Basta ang alam ko maswerte ako.

Maswerte ako.

Dahil sayo.

Pitong Rason Kung Bakit Hindi Dapat Ako Mahulog Sayo

Pitong rason kung bakit hindi dapat ako mahulog sayo.

Una, masyado kang masakit sa mata.

Sa tuwing makikita kita para bang may sariling buhay ang mga mata ko na sunod nang sunod sayo

at wala kong magawa para pigilan to

Kaya oo, masakit ka sa mata at ayoko nito.

Pangalawa, para kang bata. Makulit. Mapang-asar. Matampuhin.

Ayoko sa kumplikado.

Yung hanggang ngayon may mga bagahe pang dala mula sa nakaraan at yon ang pangatlo.

Pang-apat, ayaw nila sayo—nilang mga kaibigan ko. Bakit?

Dahil panglima at pang-anim, yung mga katulad mo raw yung tipong hindi nagseseryoso.

Yung mga tulad mo raw yung halatang sa una lang magaling pero bigla nalang maglalaho

At pangpito, hindi dapat ako mahulog sayo dahil masasaktan lang ako.

At takot ako. Na masaktan.

Takot akong mahulog sa mga gaya mo pero wala akong magawa.

Dahil sa pitong rason na meron ako, walo ang meron ka para mahalin ko.

‘Yang mga mata mo na para bang palaging nakikipag-usap sa mga mata ko

kaya naman walang tigil ang sunod nito sayo

Pangalawa, ‘yang mga biro mo na kahit na minsan kinaiinisan ko

ay sya rin namang dahilan ng mga ngiti at tawa ko.

Pangatlo, hindi mo man alam pero napapalabas mo yung totoong ako.

‘Yang ugaling meron ka na kinaaayawan nila

Na akala ng iba ang babaw lang pero hindi naman talaga

‘Yang ugaling meron ka na sakin mo lang totoong ipinapakita, yan.

‘Yan ang pang-apat at panglima.

Pang-anim, seryoso ka. Seryoso ka sa maraming bagay.

Siguro nga ako lang ang nakakakita pero sigurado ako na hindi lahat ng bagay ay laro lang para sayo.

Pangpito, ang tapang mo. Dahil kaya mong sabihin lahat ng nararamdaman mo, hindi gaya ko.

Kaya mong pumusta kahit wala namang kasiguraduhan ang pagkapanalo mo.

Pangwalo at ang pinakagusto ko, ikaw ka.

Wala kang ibang ginagawa kundi ang maging ikaw lang

Kaya paano ako hindi mahuhulog sayo?

Music Monday (08.08.16)

image

Sa pagkumpas ng ‘yong kamay
Ang aking landas, ginagabay
Nag-iisang tiyak sa isang libong duda
Silong sa iyak, at pagluluksa

Kung puso ko ay imamapa
Ikaw ang dulo, gitna’t simula

Nahanap din kita (kay tagal kong naghintay)
Nahanap kita

Maligaw man at mawala
Umikot man sa kawalan
Sa bawat kailan, sino’t saan
Ikaw lamang ang kasagutan

Bawat kanan at kaliwa
Kung timog man o hilaga

Ang bawat daan ko ay patungo
Pabalik sa ‘yo

Kay tagal nang lumulutang
Walang pupuntahan walang dahilan
Parang ulap na walang dalang ulan
Kamang walang kumot at unan

Bihag ako ng pagtataka 
May saysay ba ang paglalakbay 
Ngunit nahanap din kita 
Nahanap kita 

image

Ebe Dancel’s Bawat Daan MV (click here)

Kapag Handa Na

Noong sinabi mo saking mahal mo ko, hindi ako nakasagot.
Hindi dahil sa ayaw ko sayo o kung ano pa man
Kundi dahil hindi ko alam kung dapat na ba.
Nagulat ako.
Hindi ko kasi alam na sasabihin mo yon.
Hindi ko nakitang darating to.
Nakakainis kasi hindi ko nabasa kung anong nasa isip mo
gaya ng madalas na ginagawa ko.

Sinabi ko sayong hindi pa ko handa.
Natatakot ako, ayaw ko pa.
Pero nakakatuwa lang dahil kahit ang gulo
at ang labo-labo ng isip ko, naintindihan mo.
Hindi ka nagalit. Hindi ka lumayo bagkus nanatili ka
Kahit pa sinabi kong wag na.

Alam ko naman e. Alam ko naman na lahat may hangganan.
Lahat napapagod. Lahat nagsasawa.
Pwedeng ngayon nandyan ka pa,
Pwedeng bukas ayaw mo na.
Pero kapag dumating yung oras na handa na ko at nandyan ka pa,
Pangako, titignan kita diretso sa mata
At sasabihin ko sayo ng buong pagmamahal na,
“Mahal, mahal din kita.”