Ikapitong Pag-ibig

Isa, dalawa, tatlo
Ang dami nang pag-ibig na dumaan sa puso ko
Apat, lima, anim
Mga pag-ibig na dumating at umalis sa buhay ko
Kaya bago pa magpampito, sinabi ko sarili kong tama na .
Gusto ko na lang munang magpahinga
Sa lahat ng sugat, hikbi, luha
Sa lahat ng sakit kaya tama na muna

Dahil malapit na.
Malapit na kong maniwala na totoo yung sinabi ni Ricky Lee
Sa libro nyang “Para Kay B”
Na may quota ang pag-ibig
Na sa bawat limang magmamahal ay isa lang ang magiging maligaya
Malapit na kong makumbinsi na sa limang tinutukoy nya,
Palaging hindi ako yung isa
Palagi akong kasama doon sa apat na hindi masaya
Doon sa palaging luhaan
Sa palaging talo sa laban

Quota na ko sa sakit.
Kumbaga sa sugal, ang dami ko nang ipinusta pero wala man lang balik
Kaya umabot sa puntong naging duwag ako
Natakot na kong sumugal at masyado ko nang iningatan ‘to
Natuto akong mas mahalin ang sarili ko
Nakapagtayo ako ng mga pader na poprotekta
Sa puso kong ilang beses nang nagkalasug-lasog
At ilang beses ko na ring paulit-ulit na binuo para sa sarili ko

Pero masyado talagang mapagbiro ang kalawakan
Na kung kailan naman pakiramdam ko maayos na ko
Saka naman nya ko bibigyan ng isang katulad mo
Na para bang isa kang malaking pagsubok
Na susukat sa katatagan ng mga pader na pinaghirapan kong itayo
At sa ikapitong pagkakataon, lahat ng pinaghirapan ko, gumuho
Ang nakapagtataka lang, sa unang pagkakataon,
Hindi ako nanlumo.
Hindi ako nakaramdam ng pagkatalo
Bagkus narinig kong nagdiwang ang kalawakan

Nag-umpisang kuminang ang mga bituin
Sumarap ang simoy ng hangin
Nagkaroon ng kulay ang paligid
At sa puntong yon, parang, parang binalot na naman ako ng pag-ibig
Tama. Binalot na naman ako ng pag-ibig
Pero hindi na ‘to katulad ng dati
Hindi na ‘to yung pag-ibig na mababaw
Hindi na ‘to yung pag-ibig na duwag at mahina
Hindi na ‘to yung pag-ibig na maraming “paano” at “baka”
Ito yung pag-ibig na mas malalim pa sa malalalim na salita
Ito yung pag-ibig na matapang na at handa
Ito yung pag-ibig na wala ng pag-aalinlangan pa
Dahil handa na ko.

Handa na ‘kong humiga sa ilalim ng kalangitan kasama ka
Handa na ‘kong making sa katahimikan ng gabi
Kasabay ng mga puso nating iisa ang pintig
Handa na ‘kong malunod sa mga mata mong may espesyal na titig
Handa na ‘kong pumusta at ialay lahat ng mga baraha
Handa na ‘kong sumugal ulit sa pag-ibig
Handa na ‘kong masaktan. Ulit.
Simple lang.
Kasi ikaw ‘yan e.
Masyado mo ‘kong binibigyan ng maraming alaala
Na para bang hindi ko na kakayaning humanap ng iba
Sa lahat lahat, sayo ko pinakahanda
Sayo ko pinakamatapang
Dahil naniniwala ako na hindi ka binigay sakin nang wala lang
Kaya kung dumating man ang araw na masaktan ulit ako
Kung sa ikapitong pagkakataon ay bawiin ka sakin ng uniberso
Maghihitay ako.
Dahil kung tayo talaga, ikaw at ako parin hanggang dulo
Isa, dalawa, tatlo
Apat, lima, anim at pito
Wala nang atrasan ‘to.
Handa na ko.

 

Advertisements

Hindi Naman Totoong Matapang Ako

Sinabi ko noon sa sarili ko na kahit kailan
hindi ako magpapadaig sa pag-ibig.
Kasi matapang ako.
Kaya ko nang wala sya.
Pag-ibig lang kasi ‘yan.
At ako? Ako ‘to.

Sinabi ko noon sa sarili ko na anuman ang mangyari
hindi ako magpapatalo.
Hindi ako iiyak.
Ayos lang kung mawala sya.
Kung hindi sya dumating.
Kung umalis sya, e di sige.
Kung bitawan nya ko, hindi ko ipipilit na higpitan pa ang kapit.
Dahil ayos lang.
Kung hindi para sakin, hindi para sakin.
Hindi ko para habulin ang mga bagay at tao
na nagkukumahog tumakbo palayo sakin.
Kasi sabi ko nga matapang ako.
Matibay ako.

Pero ang totoo, sinungaling talaga ko
Hindi ko alam kung nagsasabi ako ng totoo kasi kasasabi ko palang na sinungaling ako
Pero oo, sinungaling nga ako.
Kasi pati sarili ko niloloko ko.
Ang totoo nyan, duwag ako.
Takot akong mag-isa.
Ayokong naiiwan.
Pagdating sa pag-ibig, suko ako at talunan.
Dahil paghubad ng maskara,
Suot ko ang mga matang puno ng lungkot.
Bitbit ko ang mga ngiting iisipin nyong totoo.
At ramdam ko. Dito. Ang puso kong mahina.
Ang puso kong pagod na magpanggap.
Ang puso kong duwag.
Duwag na amining hindi nya kayang
Kalimutan sya ng pag-ibig.

Her Remorse

I once imprisoned myself
In a cage of sadness.
I drowned myself with my own tears.
I embraced the feeling of
Loneliness’ chain around my neck.
I once lived a life of blue
I was a pool of mess
I didn’t know any other feelings
Except melancholy.

Until I was given a shot
To taste a dip of happiness.
It was nice.
It was a mixed feeling of
Being freed from the chain
that held me from a long time
And being rescued from drowning
in a sea of tears.
I wish I knew before that
There exist happiness just beside sadness.

Anchors are for Ships

“I was born to sail.”

That’s what I always say whenever she’s asking why are we doing this. She is my greatest companion. She’s with me wherever I go. She’s always there no matter how strong waves are and how cold ocean is. With her, I can just sail and sail not wanting more. I can go places, stay and wander if I want to but that was before I sent her away. I sent her away not knowing that she’s the most important part of me. I wish I have known earlier that without her I’d sink. Without her I’d be nothing but a ship slowly sinking deeper and deeper. Now here I am, beneath my beloved ocean, dysfunctional without my anchor.

Taka

Minsan nagtataka ko

Kung anong klaseng paggalaw ang ginawa ng uniberso

Para magkatagpo tayo sa mundong ‘to.

Tinulak ba nya ko sayo

O hinila ka ba nya palapit sakin?

Binilisan ba nya ang pag-ikot para sabay tayong

mahilo at magtapo sa gitna

O binagalan nya hanggang sa ang mga paa na mismo natin

ang nagdala satin sa isa’t-isa?

 

Minsan nagtataka ko

Kung anu-anong magagandang bagay ba ang nagawa ko

para biyayaan ako ng kagaya mo.

Sobra ba kong naging mabait?

Dahil ba hindi ako nagtatanim ng galit?

O baka naman dahil sa araw-araw kong pagdadasal bago pumikit?

Kasi alam mo, dati palang talaga ito na yung hinihiling ko ng paulit-ulit.

Kaya rin siguro binigay ka para matigil na ko sa pangungulit.

 

Minsan nagtataka ko

Kung paanong ikaw pa sa lahat ng nandito sa mundo.

Anong meron sayo?

Anong ipinagkaiba mo?

Minsan nga nagdududa na ko.

 

Hanggang sa matuklasan ko ang mga bagay tungkol sayo.

Hanggang sa maramdaman ko kung gaano ka katotoo.

Hanggang sa matutunan kong intindihin

ang bawat bulong at sigaw ng puso mo.

Kung paanong kaya mong tuparin ang lahat ng mga pangako.

Kasi nga sabi mo, ang pangako dapat tinototoo.

At higit sa lahat, hindi mo kayang biguin ako.

 

Minsan nagtataka ko

Kung bakit nga ba ako?

Bakit nga ba tayo?

Pero titigilan ko na ang pangunguwestyon

Basta ang alam ko maswerte ako.

Maswerte ako.

Dahil sayo.

Pitong Rason Kung Bakit Hindi Dapat Ako Mahulog Sayo

Pitong rason kung bakit hindi dapat ako mahulog sayo.

Una, masyado kang masakit sa mata.

Sa tuwing makikita kita para bang may sariling buhay ang mga mata ko na sunod nang sunod sayo

at wala kong magawa para pigilan to

Kaya oo, masakit ka sa mata at ayoko nito.

Pangalawa, para kang bata. Makulit. Mapang-asar. Matampuhin.

Ayoko sa kumplikado.

Yung hanggang ngayon may mga bagahe pang dala mula sa nakaraan at yon ang pangatlo.

Pang-apat, ayaw nila sayo—nilang mga kaibigan ko. Bakit?

Dahil panglima at pang-anim, yung mga katulad mo raw yung tipong hindi nagseseryoso.

Yung mga tulad mo raw yung halatang sa una lang magaling pero bigla nalang maglalaho

At pangpito, hindi dapat ako mahulog sayo dahil masasaktan lang ako.

At takot ako. Na masaktan.

Takot akong mahulog sa mga gaya mo pero wala akong magawa.

Dahil sa pitong rason na meron ako, walo ang meron ka para mahalin ko.

‘Yang mga mata mo na para bang palaging nakikipag-usap sa mga mata ko

kaya naman walang tigil ang sunod nito sayo

Pangalawa, ‘yang mga biro mo na kahit na minsan kinaiinisan ko

ay sya rin namang dahilan ng mga ngiti at tawa ko.

Pangatlo, hindi mo man alam pero napapalabas mo yung totoong ako.

‘Yang ugaling meron ka na kinaaayawan nila

Na akala ng iba ang babaw lang pero hindi naman talaga

‘Yang ugaling meron ka na sakin mo lang totoong ipinapakita, yan.

‘Yan ang pang-apat at panglima.

Pang-anim, seryoso ka. Seryoso ka sa maraming bagay.

Siguro nga ako lang ang nakakakita pero sigurado ako na hindi lahat ng bagay ay laro lang para sayo.

Pangpito, ang tapang mo. Dahil kaya mong sabihin lahat ng nararamdaman mo, hindi gaya ko.

Kaya mong pumusta kahit wala namang kasiguraduhan ang pagkapanalo mo.

Pangwalo at ang pinakagusto ko, ikaw ka.

Wala kang ibang ginagawa kundi ang maging ikaw lang

Kaya paano ako hindi mahuhulog sayo?