Ikapitong Pag-ibig

Isa, dalawa, tatlo
Ang dami nang pag-ibig na dumaan sa puso ko
Apat, lima, anim
Mga pag-ibig na dumating at umalis sa buhay ko
Kaya bago pa magpampito, sinabi ko sarili kong tama na .
Gusto ko na lang munang magpahinga
Sa lahat ng sugat, hikbi, luha
Sa lahat ng sakit kaya tama na muna

Dahil malapit na.
Malapit na kong maniwala na totoo yung sinabi ni Ricky Lee
Sa libro nyang “Para Kay B”
Na may quota ang pag-ibig
Na sa bawat limang magmamahal ay isa lang ang magiging maligaya
Malapit na kong makumbinsi na sa limang tinutukoy nya,
Palaging hindi ako yung isa
Palagi akong kasama doon sa apat na hindi masaya
Doon sa palaging luhaan
Sa palaging talo sa laban

Quota na ko sa sakit.
Kumbaga sa sugal, ang dami ko nang ipinusta pero wala man lang balik
Kaya umabot sa puntong naging duwag ako
Natakot na kong sumugal at masyado ko nang iningatan ‘to
Natuto akong mas mahalin ang sarili ko
Nakapagtayo ako ng mga pader na poprotekta
Sa puso kong ilang beses nang nagkalasug-lasog
At ilang beses ko na ring paulit-ulit na binuo para sa sarili ko

Pero masyado talagang mapagbiro ang kalawakan
Na kung kailan naman pakiramdam ko maayos na ko
Saka naman nya ko bibigyan ng isang katulad mo
Na para bang isa kang malaking pagsubok
Na susukat sa katatagan ng mga pader na pinaghirapan kong itayo
At sa ikapitong pagkakataon, lahat ng pinaghirapan ko, gumuho
Ang nakapagtataka lang, sa unang pagkakataon,
Hindi ako nanlumo.
Hindi ako nakaramdam ng pagkatalo
Bagkus narinig kong nagdiwang ang kalawakan

Nag-umpisang kuminang ang mga bituin
Sumarap ang simoy ng hangin
Nagkaroon ng kulay ang paligid
At sa puntong yon, parang, parang binalot na naman ako ng pag-ibig
Tama. Binalot na naman ako ng pag-ibig
Pero hindi na ‘to katulad ng dati
Hindi na ‘to yung pag-ibig na mababaw
Hindi na ‘to yung pag-ibig na duwag at mahina
Hindi na ‘to yung pag-ibig na maraming “paano” at “baka”
Ito yung pag-ibig na mas malalim pa sa malalalim na salita
Ito yung pag-ibig na matapang na at handa
Ito yung pag-ibig na wala ng pag-aalinlangan pa
Dahil handa na ko.

Handa na ‘kong humiga sa ilalim ng kalangitan kasama ka
Handa na ‘kong making sa katahimikan ng gabi
Kasabay ng mga puso nating iisa ang pintig
Handa na ‘kong malunod sa mga mata mong may espesyal na titig
Handa na ‘kong pumusta at ialay lahat ng mga baraha
Handa na ‘kong sumugal ulit sa pag-ibig
Handa na ‘kong masaktan. Ulit.
Simple lang.
Kasi ikaw ‘yan e.
Masyado mo ‘kong binibigyan ng maraming alaala
Na para bang hindi ko na kakayaning humanap ng iba
Sa lahat lahat, sayo ko pinakahanda
Sayo ko pinakamatapang
Dahil naniniwala ako na hindi ka binigay sakin nang wala lang
Kaya kung dumating man ang araw na masaktan ulit ako
Kung sa ikapitong pagkakataon ay bawiin ka sakin ng uniberso
Maghihitay ako.
Dahil kung tayo talaga, ikaw at ako parin hanggang dulo
Isa, dalawa, tatlo
Apat, lima, anim at pito
Wala nang atrasan ‘to.
Handa na ko.

 

Advertisements

Hindi Naman Totoong Matapang Ako

Sinabi ko noon sa sarili ko na kahit kailan
hindi ako magpapadaig sa pag-ibig.
Kasi matapang ako.
Kaya ko nang wala sya.
Pag-ibig lang kasi ‘yan.
At ako? Ako ‘to.

Sinabi ko noon sa sarili ko na anuman ang mangyari
hindi ako magpapatalo.
Hindi ako iiyak.
Ayos lang kung mawala sya.
Kung hindi sya dumating.
Kung umalis sya, e di sige.
Kung bitawan nya ko, hindi ko ipipilit na higpitan pa ang kapit.
Dahil ayos lang.
Kung hindi para sakin, hindi para sakin.
Hindi ko para habulin ang mga bagay at tao
na nagkukumahog tumakbo palayo sakin.
Kasi sabi ko nga matapang ako.
Matibay ako.

Pero ang totoo, sinungaling talaga ko
Hindi ko alam kung nagsasabi ako ng totoo kasi kasasabi ko palang na sinungaling ako
Pero oo, sinungaling nga ako.
Kasi pati sarili ko niloloko ko.
Ang totoo nyan, duwag ako.
Takot akong mag-isa.
Ayokong naiiwan.
Pagdating sa pag-ibig, suko ako at talunan.
Dahil paghubad ng maskara,
Suot ko ang mga matang puno ng lungkot.
Bitbit ko ang mga ngiting iisipin nyong totoo.
At ramdam ko. Dito. Ang puso kong mahina.
Ang puso kong pagod na magpanggap.
Ang puso kong duwag.
Duwag na amining hindi nya kayang
Kalimutan sya ng pag-ibig.

Wag ka nang babalik

Bago ka dumating, tahimik ang buhay ko
Walang hassle.
Hindi kumplikado.
Masaya ko.
Kahit mag-isa ko, kuntento ako.

Pero dumating ka.
Nung una ayaw kitang pagbuksan ng pinto kasi alam kong hindi ka naman mananatili
Lalabas ka rin.
At kung tulad ka nga ng iniisip ko, lalabas ka rin nang walang paalam.

Pero masyado kang mapilit.
Masyado kang mapilit na dahil ayaw kitang pagbuksan ay pumasok ka sa bintana
Ipinilit mo at wala kong nagawa
Hanggang sa unti-unti mong ginising ang mga kilig na matagal ko nang kinalimutan
Nahulog ako.
At sa pagkakataong ‘yon, hindi ko na inisip kung sasaluhin mo ko
at mananatili ka ba hanggang dulo.

Lumipas ang mga araw.
Lumalim. Tumindi. Lumakas ang kabog ng puso ko
na akala ko hindi ko mararamdaman sayo
Masyado mo kong pinahulog.
Sinanay mo ko na nandyan ka.
Sinanay mo ko sa mga bagay na pangmatagalan.
Na pangmatagalan sana. Dapat.
At kung kailan naman hulog na hulog na ko
Saka ka unti-unting nanlamig.
Bumitaw. Dumistansya.
Lumabas ng pinto nang walang paalam.

Ito na nga ba sinasabi ko e.
Dapat hindi na kita hinayaang makapasok.
Dapat hindi ka na nagpumilit na pumasok kung ang balak mo lang
ay guluhin ako at pagkatapos ay bahala na ko.
Sabihin mo sakin ngayon kung paano kita kalilimutan
Paano kita kalilimutan kung bago ka umalis
sinigurado mong marami kang ala-alang iniwan?
Paano kita kalilimutan kung sa bawat bagay ay nakikita kita?

Ang hirap hirap mong alisin sa sistema
Ang hirap magkunwaring masaya nang wala ka
Ang hirap gumising sa umaga at asahan ang mga bagay na wala na
Ang hirap matulog sa gabi habang iniisip ko kung okay ka lang ba
Nasan ka kaya?
Ano kayang ginagawa mo?
Masaya ka ba?
Ang sakit sakit.
Hindi ko alam kung hanggang kailan to
Pero sana kapag ayos na ko
Kapag kaya ko na ulit nang wala ka
Wag ka nang kakatok sa pinto o papasok sa bintana
Wag ka nang babalik.
Kasi ayoko na.

Her Remorse

I once imprisoned myself
In a cage of sadness.
I drowned myself with my own tears.
I embraced the feeling of
Loneliness’ chain around my neck.
I once lived a life of blue
I was a pool of mess
I didn’t know any other feelings
Except melancholy.

Until I was given a shot
To taste a dip of happiness.
It was nice.
It was a mixed feeling of
Being freed from the chain
that held me from a long time
And being rescued from drowning
in a sea of tears.
I wish I knew before that
There exist happiness just beside sadness.

You were once my someone
My rainbows and butterflies
My stars and sunshines
You were once my bliss
The reason to my loudest laughters
Down to my sweetest smiles
You were that someone I believed in
That someone I trusted with no doubts in between
You were my ‘go-to’ person
My ‘every’ buddy
My shoulder to lean on
You were basically my safe zone
My haven and my home

Because once upon a time,
We met each other.
Fate found its way for us to be together
And suddenly we clicked
We became something platonic–
And even more than that.
We were partners in crime
We were inseparable
We were solid
We were each other’s everything
And I thought we were endless

But you became so distant
You became cold
Your hands intertwined in mine 
slowly loosened its hold.
You became someone you promised you never be
You changed…
And you forgot me
We were not the same as before
We grew apart
And then we were nothing

You took me so high just to left me hanging
You pulled me close just to pushed me away
You made me whole just to crashed me into pieces
And how I wish you didn’t.

   —here’s to our fleeting moment