writer

image

image

image

image

image

“So you write poems,” he said.

“About you, yes.” I answered.

     //vintagepreset

Advertisements

Taka

Minsan nagtataka ko

Kung anong klaseng paggalaw ang ginawa ng uniberso

Para magkatagpo tayo sa mundong ‘to.

Tinulak ba nya ko sayo

O hinila ka ba nya palapit sakin?

Binilisan ba nya ang pag-ikot para sabay tayong

mahilo at magtapo sa gitna

O binagalan nya hanggang sa ang mga paa na mismo natin

ang nagdala satin sa isa’t-isa?

 

Minsan nagtataka ko

Kung anu-anong magagandang bagay ba ang nagawa ko

para biyayaan ako ng kagaya mo.

Sobra ba kong naging mabait?

Dahil ba hindi ako nagtatanim ng galit?

O baka naman dahil sa araw-araw kong pagdadasal bago pumikit?

Kasi alam mo, dati palang talaga ito na yung hinihiling ko ng paulit-ulit.

Kaya rin siguro binigay ka para matigil na ko sa pangungulit.

 

Minsan nagtataka ko

Kung paanong ikaw pa sa lahat ng nandito sa mundo.

Anong meron sayo?

Anong ipinagkaiba mo?

Minsan nga nagdududa na ko.

 

Hanggang sa matuklasan ko ang mga bagay tungkol sayo.

Hanggang sa maramdaman ko kung gaano ka katotoo.

Hanggang sa matutunan kong intindihin

ang bawat bulong at sigaw ng puso mo.

Kung paanong kaya mong tuparin ang lahat ng mga pangako.

Kasi nga sabi mo, ang pangako dapat tinototoo.

At higit sa lahat, hindi mo kayang biguin ako.

 

Minsan nagtataka ko

Kung bakit nga ba ako?

Bakit nga ba tayo?

Pero titigilan ko na ang pangunguwestyon

Basta ang alam ko maswerte ako.

Maswerte ako.

Dahil sayo.

Pitong Rason Kung Bakit Hindi Dapat Ako Mahulog Sayo

Pitong rason kung bakit hindi dapat ako mahulog sayo.

Una, masyado kang masakit sa mata.

Sa tuwing makikita kita para bang may sariling buhay ang mga mata ko na sunod nang sunod sayo

at wala kong magawa para pigilan to

Kaya oo, masakit ka sa mata at ayoko nito.

Pangalawa, para kang bata. Makulit. Mapang-asar. Matampuhin.

Ayoko sa kumplikado.

Yung hanggang ngayon may mga bagahe pang dala mula sa nakaraan at yon ang pangatlo.

Pang-apat, ayaw nila sayo—nilang mga kaibigan ko. Bakit?

Dahil panglima at pang-anim, yung mga katulad mo raw yung tipong hindi nagseseryoso.

Yung mga tulad mo raw yung halatang sa una lang magaling pero bigla nalang maglalaho

At pangpito, hindi dapat ako mahulog sayo dahil masasaktan lang ako.

At takot ako. Na masaktan.

Takot akong mahulog sa mga gaya mo pero wala akong magawa.

Dahil sa pitong rason na meron ako, walo ang meron ka para mahalin ko.

‘Yang mga mata mo na para bang palaging nakikipag-usap sa mga mata ko

kaya naman walang tigil ang sunod nito sayo

Pangalawa, ‘yang mga biro mo na kahit na minsan kinaiinisan ko

ay sya rin namang dahilan ng mga ngiti at tawa ko.

Pangatlo, hindi mo man alam pero napapalabas mo yung totoong ako.

‘Yang ugaling meron ka na kinaaayawan nila

Na akala ng iba ang babaw lang pero hindi naman talaga

‘Yang ugaling meron ka na sakin mo lang totoong ipinapakita, yan.

‘Yan ang pang-apat at panglima.

Pang-anim, seryoso ka. Seryoso ka sa maraming bagay.

Siguro nga ako lang ang nakakakita pero sigurado ako na hindi lahat ng bagay ay laro lang para sayo.

Pangpito, ang tapang mo. Dahil kaya mong sabihin lahat ng nararamdaman mo, hindi gaya ko.

Kaya mong pumusta kahit wala namang kasiguraduhan ang pagkapanalo mo.

Pangwalo at ang pinakagusto ko, ikaw ka.

Wala kang ibang ginagawa kundi ang maging ikaw lang

Kaya paano ako hindi mahuhulog sayo?

This

You tell me it’s all fiction, the poetry you write, That reality is far fetched, From the land your muse resides, The so called “love” you’d written, Are words without much heart, And I wonder if you think back, To the ring on your finger. You’d ask of my opinion, And of course I’d […]

via Love